De schreeuw van Achilles

Voor de training Creatief Schrijven van Bureau Zuidgeest schreef ik een kort verhaal. Niet gezien vanuit een persoon, maar vanuit een...sportblessure. Ik koos voor de achillespees, vernoemd naar de held Achilles uit de Trojaanse oorlog.

Inwendig krijs ik het uit als ik voor de zoveelste keer het zware gewicht boven op me voel dreunen. Ik hoor mijn binnenste piepen en kraken. Dit is niet te doen, mijn veerkracht is op. De pezige verbinding die ik altijd was, scheurt plotseling op meerdere plekken uiteen. Ineens merk ik dat de druk is verdwenen. Ik zie dat de omgeving een kwartslag naar rechts is gedraaid. Gelukkig, we zijn gestopt. Ik hijg naar adem en kijk naar mijn tweelingbroer aan de andere kant. Met hem gaat het nog wel, hij is altijd iets sterker geweest dan ik. Maar hij kan me niet helpen.

Om thuis te komen moeten we nog een klein stukje en met moeite hou ik het vol. Maar vanavond als ik rustig omhoog lig, zal ik laten weten dat dit zo niet langer gaat. Ik zal me groot maken en opzwellen om te laten weten dat dit de druppel was.

Had ik maar wat rust gekregen af en toe. Ik heb best vaak gewaarschuwd. Ik heb gezeurd, geklopt en op spanning gestaan. Maar tevergeefs, daar verdween ik weer in die zweterige, oude sneaker. Wat een stank! Hoeveel kilometer heb ik wel niet afgelegd in die vodden? Natuurlijk, meer dan eens was het prachtig daarbuiten. Parken vol frisse natuur en heldere vijvers, een lekker zonnetje op mijn rug en prachtige vergezichten door de polder. Maar naarmate de afstanden langer werden, ging het steeds slechter. Ik werd zwakker en zwakker. Tot overmaat van ramp werd ik vorige week zelfs te grazen genomen door een zwart, herrie makend monster dat zijn tanden zomaar in mij zette! Misschien is het toen al begonnen.

En ook al ben ik vernoemd naar een Griekse held uit de Trojaanse oorlog en ben ik de sterkste van iedereen, ikzelf voel me nu helemaal niet zo heldhaftig. Ik voel alleen maar pijn. En ik ben uitgeput. Ik wil rusten en wachten tot de scheurtjes weer zijn genezen. Als ik er maar de kans voor krijg. Maar wat er ook gebeurt en of ik nu herstel of niet, in die zweterige, stinkende oude sneaker ga ik echt niet meer.


«